Lwów został rozbudowany u schyłku XIX – na początku XX wieku. Ekskursja „Lwów austriacki” wlaściwie akcentuje na szybkim rozwoju miasta w tym okresie.
Jedna z najbardziej efektownych kamienic Lwowa, która od tylu lat jest tłem pocztówek, przedstawiających pomnik Adama Mickiewicza, a jednocześnie symbolem naszego miasta, to dom Schprechera. Ten nowoczesny budynek, który został nazwany pierwszym lwowskim drapaczem chmur, charakteryzuje się połączeniem artystycznej harmonii z nowatorskimi formami monumentalnymi. Został więc zbudowany w r. 1921 według projektów architektów Ferdynanda Kasslera i Juliana Cybulskiego; budynek ma obecnie adres plac A. Mickiewicza, 8. Właścicielem był Jojne Schprecher (1861-1942 lub 1943).
Schprecher był jednym z najbogatszych lwowian. Na początku XX wieku zainwestował dużo w budownictwo w centralnej części miasta, licząc nie tylko na szybkie odzyskanie kosztów, ale także szybki zysk (ze względu na wysoką cenę za wynajem). W r. 1911 Schprecher kupił dom księcia K. Ponińskiego i zamówił projekt nowego budynku na jego miejscu. Był zafascynowany nowinkami architektonicznymi i prawdopodobnie zalecił architektom skupienie się na stylu nowojorskich drapaczy chmur. Prace budowlane rozpoczęły się w następnym roku. Na początku r. 1913 rada miasta zatwierdziła projekt elewacji, pomimo wątpliwości i krytyki co do możliwości wybudowania nadwysokiego gmachu w centrum miasta, który może zniekształcić krajobraz architektoniczny miasta. Rok później budowlę oprotestowali księża katedry łacińskiej i Tadeusz Obminski, opiekun zabytków miasta, którzy głośno powiedzieli, że perspektywa wież zamykających wieżę katedry jest nie do przyjęcia.W rezultacie rada miejska postanowiła wstrzymać budowę. W sierpniu 1918 r. Schprecher zwrócił się do rady miejskiej z prośbą o zgodę na dokończenie budowy. Posiedzenie rady było burzliwe. Mimo to pozwolono mu dokończyć budowę, ale za sugestią architekta Wincenta Rawskiego budynek nie mógł przekroczyć wysokości 24 metrów. Dlatego Schprecher musiał porzucić pomysł zwieńczenia budynku wysokimi wieżami i ograniczyć sześciokondygnacyjny budynek (właściwie dom ma osiem pięter) attykami z małymi wieżyczkami. I choć budowę ponownie opóźniła wojna polsko-ukraińska w latach 1918-1919, w r. 1921 budynek został ukończony, a w następnym roku został zajęty przez różne instytucje, w tym konsulat rumuński. Większość lokali wynajął francuski koncern naftowy „Małopolska”, a na parterze otwarto aptekę i sklepy.
Biznes bogatego mieszczanina lwowskiego o ambitnych gustach architektonicznych kwitł do 1939 roku. Zginął pod czas Holocaustu. Ani dokładna data jego śmierci, ani okoliczności zgonu czy dokładne miejsce pochówku nie są znane. Jednak w imponujących budynkach, które zbudował, które wciąż zdobią nasze miasto, nadal żyje duch przedsiębiorczego i kulturalnego Żyda.
Chcesz wiedzieć więcej? Zarezerwuj wycieczkę „Lwów austriacki”!
